Een man belt me in paniek op. Zijn vrouw is plotseling overleden en hij weet niet wat te doen. Sjoek gaat met hem in gesprek. Later die dag ontvang ik meneer samen met zijn overleden vrouw in het Afscheidshuis. Ik ga bij hem zitten. Met een kopje thee vertelt hij dat alles zo snel ging.

Meneer is veel bij zijn vrouw in het Afscheidshuis. Hij vertelt dat hij zo verdrietig is, en niet weet hoe het nu verder moet. Ook de afscheidsdienst vind hij lastig in te vullen. Twijfels, onzekerheid, hij wordt er heel onrustig van. Wanneer ik hem vraag om te denken aan de mooiste momenten in hun leven samen, komt hij met antwoorden. Ik schrijf steekwoorden op en hij kan ermee verder.

Na de uitvaart komt meneer terug naar het Afscheidshuis. Hij is ontspannen. ‘Mag ik je hartelijk bedanken voor je luisterend oor en het zetje wat ik nodig had? We hebben in ons leven vele lichtpuntjes gehad en jij en Sjoek zijn deze afgelopen week mijn lichtpuntjes en baken geweest. In mijn verdrietige momenten waren jullie er om mij aan deze te herinneren. Ik kreeg hierdoor weer kracht en houvast.’ Ik krijg een brok in mijn keel en zeg dat we het met liefde hebben gedaan.

Er zijn voor mensen geeft mij energie en kracht om ze te helpen in moeilijke tijden. Een lichtpuntje kunnen zijn…